Hrabia Miklós Bánffy de Losoncz (1873-1950) pochodził z jednej z najznamienitszych i najbardziej wpływowych arystokratycznych rodzin Siedmiogrodu. Był artystą wszechstronnie utalentowanym – pisarzem, grafikiem, reżyserem teatralnym, projektował też kostiumy i scenografię do przedstawień operowych, był intendentem węgierskich teatrów, a z drugiej strony – brał czynny udział w życiu politycznym – jako wojewoda komitatu Kolozsvár, poseł do parlamentu węgierskiego, a także minister spraw zagranicznych Węgier w latach 1921-22. Po tym jak Traktatem z Trianon Siedmiogród został przyznany Rumunii, w 1926 roku Bánffy powrócił w rodzinne strony i zajął się organizowaniem i wspieraniem, także materialnym, instytucji naukowych, kulturalnych, oświatowych, wyznaniowych, których zadaniem było działanie na rzecz mniejszości węgierskiej w Siedmiogrodzie. Brał też udział w tajnych rokowaniach z opozycją antyhitlerowską w Bukareszcie w 1943, w odwecie za co Niemcy spalili jego wspaniały – jeden z największych w całym Siedmiogrodzie! – pałac w Bonchida. Po II wojnie światowej dopiero w 1949 roku pozwolono mu opuścić Rumunię i połączyć się z żoną i córką, które przebywały na Węgrzech. Krótko potem zmarł w Budapeszcie.
