Właśc. Charles-Marie-Georges Huysmans (1848–1907) – francuski pisarz, urodził się w Paryżu, przez trzydzieści dwa lata pracował jako urzędnik francuskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Był członkiem założycielem i pierwszym prezydentem Akademii Goncourtów. Za młodu został powołany do walki w wojnie francusko-pruskiej, gdzie zaraził się czerwonką. Wykorzystał to doświadczenie we wczesnym opowiadaniu „Sac au dos” (później włączonym do jego zbioru „Les Soirées de Médan”). Znany był także ze swojej krytyki sztuki w „L’Art moderne” (1883) i „Certains” (1889). Był członkiem-założycielem Académie Goncourt. Wczesny zwolennik impresjonizmu, podziwiał takich artystów jak Gustave Moreau i Odilon Redon. W latach 1899–1901 Huysmans mieszkał jako świecki mnich (oblat) w benedyktyńskim opactwie Ligugé, w diecezji Poitiers. W 1905 roku zdiagnozowano u niego raka jamy ustnej. Zmarł w 1907 roku i został pochowany cmentarzu du Montparnasse w Paryżu.
Karierę literacką rozpoczął jako naturalista, dziełami takimi jak „Marthe, Histoire d’une fille” (1876). Jego najsłynniejsza powieść, „Na wspak” (1884), w której występował pojedynczy bohater, diuk des Esseintes, wyłamała się z konwencji naturalizmu i stała się przykładem literatury dekadenckiej. Powieść zyskała złą sławę podczas procesów Oscara Wilde’a w 1895, kiedy to oskarżyciel odwołał się do książki i określił ją jako „sodomiczną”. „Là-bas” (1891), „W drodze” (1895) i „Katedra” (1898) składają się na trylogię, której bohaterem jest Durtal, postać w duchowej podróży, która ostatecznie przechodzi na katolicyzm. W kolejnej powieści, „Oblat” (1903), Durtal zostaje oblatem w klasztorze, podobnie jak sam Huysmans w opactwie benedyktynów w Ligugé, niedaleko Poitiers, w 1901 roku.
Twórczość Huysmansa znana była z idiosynkratycznego użycia języka francuskiego, bogatego słownictwa, szczegółowych i zmysłowych opisów oraz kąśliwego, satyrycznego dowcipu. Wykazuje się również encyklopedyczną erudycją, od katalogu dekadenckich autorów łacińskich w „Na wspak” po dyskusję na temat ikonografii architektury chrześcijańskiej w „Katedrze”. Huysmans wyraża odrazę do współczesnego życia i głęboki pesymizm. Doprowadziło go to najpierw do filozofii Arthura Schopenhauera. W późniejszych latach jego powieści odzwierciedlały jego studia nad katolicyzmem, nawrócenie religijne i zostanie oblatem. W „Katedrze” (1898), której akcja rozgrywa się w Chartres, a jej głównym tematem jest katedra, obszernie omówił ikonografię architektury chrześcijańskiej.
„Là-Bas” została po raz pierwszy opublikowana w formie seryjnej przez gazetę L’Écho de Paris, a pierwsza część ukazała się 15 lutego 1891 roku. W formie książkowej ukazała się w kwietniu tego samego roku. Fabuła dotyczy powieściopisarza Durtala, który jest zniesmaczony pustką i wulgarnością współczesnego świata. Ukojenia szuka w studiach nad średniowieczem (rozdział pierwszy zawiera pierwszą krytyczną ocenę ołtarza Matthiasa Grünewalda z Tauberbischofsheim) i zaczyna badać życie osławionego piętnastowiecznego mordercy dzieci Gillesa de Rais. Dzięki swoim kontaktom w Paryżu Durtal dowiaduje się, że satanizm nie jest tylko przeszłością, ale żyje we Francji przełomu wieków. Z pomocą swojej kochanki Madame Chantelouve rozpoczyna śledztwo w sprawie okultystycznego podziemia.
„Trudno jest znaleźć pisarza, którego słownictwo jest tak obszerne, tak nieustannie zaskakujące, tak ostre, a jednocześnie tak wykwintnie dzikie w smaku, tak nieustannie szczęśliwe w przypadkowych znaleziskach i samej pomysłowości” – Julien Gracq
