Zakres cen: od 20,00 zł do 30,00 zł
[…] w eseju z 1934 roku T.S. Eliot przyznał opowiadaniu Mansfield Rozkosz miejsce równe Zmarłym Joyce’a i The Shadow in the Rose Garden Lawrence’a. W klasycznym studium gatunku, The Lonely Voice z 1962 roku, Frank O’Connor stawia ją (zresztą jako jedyną kobietę) obok takich autorów opowiadań, jak Czechow, Kipling, Joyce, Lawrence i Hemingway. O miejsce należne Mansfield wśród twórców modernizmu upomina się w pracy z 1991 roku Sydney Janet Kaplan, pisząc, że wobec obowiązującej przez lata wizji krytycznej, uznającej jedynie wąską i wyłącznie męską reprezentację modernizmu, wysiłek krytyki feministycznej skoncentrował się na zapewnieniu miejsca w kanonie Virginii Woolf. Kaplan podkreśla, że zabrakło świadomości, iż znane z prozy Woolf odkrywcze innowacje narracyjne, takie jak opowiadanie bez fabuły, elementy strumienia świadomości i monologu personalnego czy skupienie na „momencie” psychologicznym, pojawiły się w opowiadaniach Mansfield wcześniej niż u autorki Pani Dalloway. Przy okazji niedawnego wydania Preludium William Boyd stwierdza wprost: „To, co uznajemy za kwintesencję Virginii Woolf, avant la lettre było już u Mansfield. Tak jak Czechow dał życie Mansfield, tak Mansfield dała życie dojrzałemu stylowi Woolf”.
(fragment posłowia)
Byłam zazdrosna o jej twórczość – to jedyna twórczość, o jaką kiedykolwiek byłam zazdrosna.
Virginia Woolf
Serce bije mi tak, jakbym czekał, że otworzy mi sama Katarzyna Mansfield. […] Czy potrafiłbym ten widok stąd opisać tak prosto i naturalnie jak ona? Dobra prawdziwa proza jest jak suknia od Paquin lub Molyneaux: niby nic, a jest w tym wszystko. Coś zupełnie nieuchwytnego.
Andrzej Bobkowski
Opowiadanie Katherine Mansfield Rozkosz. Czytam je co roku w lutym i przywraca ono mojemu życiu poczucie porządku i harmonii.
André Aciman
Nowy rok warto zacząć od arcydzieła, czyli od opowiadań Katherine Mansfield w nowym przekładzie i wyborze Magdy Heydel. „To jedyna twórczość, o jaką kiedykolwiek byłam zazdrosna” – pisała Virginia Woolf. Heydel w posłowiu opowiada o bujnym życiu autorki i polskich wątkach, o przełomowym znaczeniu modernistki, której twórczość ciągle, zwłaszcza w Polsce, pozostaje w cieniu Woolf. Tymczasem Mansfield znakomicie realizuje zadanie pisarza, jakim (według Woolf) było uchwycić pojawiającą się przed nim „drobniutką postać jakiegoś mężczyzny, jakiejś kobiety”. Takiej na przykład małej guwernantki, na którą w podróży czyhają mężczyźni, żeby ją upolować
Nie czytałam Upojenia na zajęciach, bo w kanonie literatury modernizmu (przynajmniej tym polskim) Mansfield jest słabo obecna. Pozostaje w cieniu Thomasa Mana, Jemesa Joyce’a, Marcela Prousta, Roberta Musila, kilku innych mężczyzn i Virginii Woolf. Nowe wydanie opowiadań w znakomitym tłumaczeniu Magdy Heydel przynosi nadzieję na to, że wśród tych wymienianych na jednym oddechu nazwisk wreszcie znajdzie się miejsce dla Mansfield i, co ważniejsze, że jej proza trafi dziś do szerszego grona czytelników.
Posiada imponującą zdolność wydobywania piękna i witalności z dowolnego tematu, bez względu na to, jak przyziemna lub trudna może ona być. Potrafi od pierwszych zdań zbudować napięcie, by później zgrabnie je modelować i przy pomocy szczegółów (aloesu, małej lampki, gwoździa) zaznaczać ledwie wyczuwalne zmiany nastrojów. Mansfield nakreśla chwile ulotne i krótkotrwałe – impresje, niewiele znaczące myśli i odczucia. To z nich wyłania się prawda o człowieku
Nieskrywana fascynacja cielesną obecnością kobiet, detalami ich wyglądu, które nie transformują w toku tekstu do tego, co nazywa się męskim spojrzeniem, jest fantastycznym pokazem nie tylko językowej subtelności, ale także błyskotliwości materialnych obserwacji, które stwarzają wyrazisty, spowolniony rytm opowiadania.
W życiu brytyjskiej pisarki wydarzyło się już wiele nieprzyjemności, zanim – w 1910 roku – powstało opowiadanie Niemcy przy stole. To pierwsza z 23 nowel zawartych w tomie „Katherine Mansfield. Opowiadania”, którego lekturę wzbogaca znajomość biografii angielskiej autorki. Na szczęście, pomysłodawczyni i tłumaczka wydania, Magda Heydel, uzupełnia tom o obszerny, 30-stronicowy dodatek przybliżający zarówno koleje losu Mansfield, jak i tematy szczególnie bliskie pisarce.
Rozmowę z Magdą Heydel przeprowadził Wojciech Bonowicz (Festiwal im. Z. Haupta)
Jerzy Jarniewicz
Francis Scott Fitzgerald
